جمعه 1 آذر 1398 | Friday 22 November 2019

وزارت ورزش و جوانان مدتی است در اقدامی تعجب برانگیز مجوز برگزاری دوره های آموزشی و مربیگری را به هیات های ورزشی واگذار کرده و دست آن ها را برای برگزاری دوره های مختلف آموزشی باز گذاشته است.

موضوعی که وزارت ورزش و جوانان در توجیه آن حل و فصل مشکلات مالی هیات ها را بهانه این اقدام خود مطرح می کند، تا به این شکل نان خور کمتری از سفره اش تناول کند.

جامعه ما سالیانی است که دچار آفت مدرک گرایی شده و حالا پس از خروج هزاران نفر از دانشگاه هایی با درجات و سطوح علمی مختلف ، ورزش هم از این شیوه بی نصیب نمانده و به واسطه برگزاری دوره های آموزشی مربیگری چند ساعته و چند روزه، شاهد ظهور یک شبه مربیان بیشماری از دل همین کلاس های آموزشی هستیم.

ابتدا تبلیغات جالب توجه با ظاهری فریبنده به مخاطب اینگونه القا می کند که با ثبت نام و پرداخت مبلغی به عنوان هزینه های آموزشی و غیره می توانید حداقل با یک مدرک درجه 3 وارد عرصه مربیگری شوید. همچنین در ادامه با پشت سر گذاشتن دوره های دیگری  به شرط رسیدن به حد نصاب و مسائل دیگر یک مربی با دانش و درجه یک شده و به قدرت بیشتری حیات مربیگری خود را ادامه خواهید داد.

مربیگری، این روزها آسان و دست یافتنی تر از گذشته شده است، و این موضوع در بلند مدت لطمات جبران ناپذیری را برای ورزش به دنبال دارد. پر واضح است که نیاز بخش آموزش ورزش ن کنار هم قرار گرفتن دو عنصر تجربه و دانش است.

باید گفت رشد فزاینده دوره های آموزشی نمی تواند مربیان خوب و موفقی را روانه باشگاه ها و فضاهای ورزشی کند، بدون تردید مربیگری نیز همانند بسیاری دیگر از فنون و کارها نیازمند سال ها تجربه اندوزی و کار میدانی است و با برگزاری چند ساعت کلاس آموزشی و یک آزمون کتبی ما نمی توانیم مربیانی با کیفیت فنی بالا را روانه امکان ورزشی کنیم.

 به غیر از فراموشی مسئله کیفیت، موضوع مهم دیگری که معمولا هیات های ورزشی از پاسخگویی به آن گریزان بوده، عایدی و درآمد زایی صورت گرفته از محل برگزاری این دوره های متعدد آموزشی و چگونگی هزینه کرد این مبالغ است، آیا این اعداد و ارقام صرف ورزش و توسعه آن می شود؟

 

 

 

 

 

               

               

               

Template Design:Dima Group